NASİHATLER 5

·      HERKESİ RÂZI ETMEYE ÇALIŞAN, KİMSEYİ RÂZI EDEMEZ!

Allah'ın rızâsını kazanırsan, tüm dünyanın rızâsından mahrum olsan da, o sana yeter. Allah'ın rızâsının ne olduğu, nelerden râzı olacağı ma’lûmdur.

İnsanlara gelince onların istekleri bitmez, ayrıca istedikleri şeyler de birbiriyle çelişkilidir. Bazen "istiyorum", bazen "istemiyorum" derler, bazen "yap", bazen de "yapma" derler. Aynı şeyi bazen takdir ederler, bazen de tekdir ederler. İnsanların rızâsını kazanmak aklen de mümkün değildir ki, makul olmayan şey peşinde koşmak câiz olsun! İnsanlar meseleye bu açıdan bile baksalar, evrenin sahibinin rızâsını gözetmekten başka tüm rızâların tatmini peşinde koşmanın abesle iştigal etmek olduğunu anlarlar! Aç, bîilaç, muhtaç, âciz ve câhil bir insanın rızâsı için çabalamak dünyanın en anlamsız amelidir. Âciz, fakir ve nankör bir insan, kendisi gibi olan bir insana ebedî saadet olarak ne verebilir ki? Hiçbir şey! Bir hiç için çalışıp, ömrü hebâ etmede ısrar etmek ancak hidâyetten nasipsizlikle açıklanabilir! İnsanların kendilerini yaratan Rabblerine karşı bile çok nankör olduklarını düşünürsek, birbirlerine karşı nankörlük ve vefâsızlık yapmaları kaçınılmazdır. Bir de insan, insandan ne bekler ki, zaten beklediği kimse de kendisi gibi muhtaçtır. Allah bizden rızık istemez, Allah'ın, bizim ibâdetlerimize ihtiyacı yoktur. Ama câhil ve nankör insanlar kendilerine itaat ile güç ve kuvvet elde ederler. İtaat edenlerin kazandırdığı güç ile de o kimseler sonra kalkıp kendilerini yüceltenlere karşı kibirlenirler. Bu ne kadar tuhaf bir ikilem değil midir? Allah'ın emrini çiğneme pahasına, bazı insanlara itaat ederken, o kimse ne kazanmaktadır ve neleri kaybetmektedir? Buradan da anlaşılıyor ki, bir tek soru bile insanın gerçeği görmesine ve düşünmesine sebep olabilmekte iken, şirk ve küfür içindeki kimseler bu soruları sorabilecek ve bu sorulara hakkâniyetli şekilde cevap verebilecek kâbiliyyetten de mahrûmdurlar. Bu nedenle "neden ki? Nasıl olur?" gibi şüphe ifade eden sözler sarf etmekten mü'minin kaçınması gerekir. Mü'min bilir ki, Allah ne dilerse o olur; Allah'ın dilediği de hayır, hidâyet, rahmet ve adâlettir. Ama imtihan dünyasında olduğu için kimi insan, bunları istemediği gibi, tutarsız davranışlar da sergileyebilir. Allah da, âdil olduğu için onlar için en uygun olan şeyi diler ve yaratır.

Demek oluyor ki, hidâyetin önünde en büyük engel, iman etmeyen kitlelerin bâtıl yaşam tarzlarıdır... En azından yeni iman etmiş ve imanları kalplerinde kökleşmemiş yahut da taklîdî iman içerisinde olan ve iman ettiği esasların delilleri konusunda ma’lûmâtları tafsîlâtlı olmayan kimseler açısından... Diğer taraftan henüz iman etmeyen kimselerin kafalarını da, iman iddiasında bulunduğu halde Allah ve Rasûlünün bildirdikleri hükümlere aykırı konuşan kişiler karıştırabilmektedirler... Fakat neticede bir kimse imana layık ise önünde sonunda, zamanı geldiği vakit iman eder bi-iznillah!..

"Niye bu kadar adam böyle yapıyor, böyle düşünüyor, böyle inanıyor? Onlar bu gerçekleri bilmiyorlar mı? Onlar da okumuş insanlar, bu nasıl olur?" diye tereddütler içinde bocalayan kimseye de o esnada şeytan vesvese vermekte ve onun imana ermesine engel olabilecek şeytânî yaklaşımlarla onu ikna etmeye ve hak yoldan saptırmaya çalışmaktadır! İman etmek isteyen Hz. Ali gibi davranmalıdır. "Allah beni yaratırken babama mı sordu da, ben iman etmek için (iman edeyim mi etmeyeyim mi)?" diye babama danışayım diye düşünmelidir. O daha çocuk yaşlarda iken bunu düşünebilirken, günümüzde yetişkinlerin çoğunun bu çocuğun aklı kadar bir anlayışa sahip olamadıklarını görmek gerçekten çok üzücüdür! Öteden beri, "çocuk kadar aklı yok" ifadesi, tarihte Hz. Ali gibi çocukların yaptıklarını yapamayan ve düşündüklerini düşünemeyen yaşı büyük çocuklar için söylenegelmiştir.

İman etmek için babaya dahi danışılmaz ise, başkalarının neye inandığının hiçbir önemi yoktur! Hatta Lokman: 15'de bildirildiği gibi, anne ve baba çocuklarını Allah'a şirk koşmaya zorlarlarsa, onlara itaat edilmez. Ama onlar müşrik de olsalar, onların hidÂyeti için çabalanır ve onlarla dünya işlerinde güzel geçinilir.

·       "BUNLARSIZ OLMAZ!"

"Müziksiz bir hayat düşünemiyorum", "futbolsuz hayatın tadı yok", "sigaranın tadını bilseniz, onun zevki bir başka" türünden hayatınızın olmazsa olmazı yaptığınız "bunlarsız olmaz" dediğiniz şeylere bakın bakalım; bunları size Allah mı emretti? Yoksa Allah yasakladı da siz o yasağı çiğneme pahasına, o şeyleri hayatınızın merkezine mi koyuyorsunuz?

Unutmayın, "bunlarsız hayat olmaz", "bunlar olmadan hayatın tadı mı olur?" dediğiniz şeylerin çoğunu hayatınıza sokan şeytandır!

Asıl, onlarsız olmalıydı! Ve gerçekten onlarsız bir hayatın tadı bir başkaydı! Ama şeytan kötülükleri nefse süslü gösterdiği için, nefsin sözünü dinleyen insanlar açısından, güzel ile çirkin birbirine karışmaktadır. Oysa nefse tat veren şeyler ruha azap verir. Ruha tat veren de, nefse ve şeytana azap verir. Kimi râzı ettiğinize bir bakın?

·       KADIN PEYGAMBER OLUR MU?

Matüridî'ye göre, peygamberlikte 'erkeklik' şarttır, Eş'arî'ye göre ise şart değildir; kadın da peygamber olabilir.

"Bazı âlimler, Âsiye ile Meryem hakkında vârid olan bu Nasslar (Tâ-Hâ: 38, 39; Enbiyâ: 91; Kasas: 7; Meryem: 17, 18) ile istidlâl ederek Âsiye ile Meryem'in nübüvvetine kâil olmuşlardır. Hatta Eş'arî, kadın peygamberleri altıya çıkarmıştır ki: Havvâ, Sâre, Mûsâ'nın anası, Hâcer, Âsiye, Meryem'dir. Şârih Kirmânî ise, kadınlar için nübüvvet olmadığında icmâ vardır, demiştir ki, icmâ olmasa bile en sahîh olan budur." (Zebîdî, Tecrîd-i Sarîh Tercemesi ve Şerhi, Tercüme ve Şerh: Kâmil Miras, Ankara-1986, C: 9, S: 150)

Rabbimiz bu konuda şöyle buyurmaktadır:

“Biz, senden önce de kendilerine vahyettiğimiz erkeklerden başkasını peygamber göndermedik. Eğer bilmiyorsanız, Zikir ehline sorun.” (Nahl: 43; Enbiyâ: 7)

“Senden önce (peygamber olarak) gönderdiklerimiz de kendilerine vahyettiğimiz şehirli erkeklerden başkaları değildi…” (Yûsuf: 109)

Âyetin metni şöyledir:

وَمَا أَرْسَلْنَا مِنْ قَبْلِكَ إِلاَّ رِجَالاً نُوحِي إِلَيْهِمْ مِنْ أَهْلِ الْقُرَى

Âyette geçen, رِجَالاً “erkekler” kelimesi mef’ûl’dür ve iki tane sıfatı bulunmaktadır.

Birincisi, نُوحِي إِلَيْهِمْ “kendilerine vahyettiğimiz” cümlesidir ve mahallen mensûb’dur. Çünkü رِجَالاً kelimesinin sıfatıdır. Sıfatların, mevsûf’una tâbi olduğu dört özellikten bir tanesi i’râb’dır. Diğer bir deyişle sıfat, hareke yönüyle mevsûf’una uymak zorundadır.

İkincisi, cârr ve mecrûr olan مِنْ أَهْلِ الْقُرَى ‘dır. Bu kısım da nasb mahallindedir; çünkü رِجَالاً kelimesinin ikinci sıfatıdır.

Buradan da anlaşılacağı üzere; peygamberler erkeklerden gönderilmiştir ve bu Âyette zikredildiğine göre, onların iki sıfatları bulunmaktadır: Birincisi, insan olmalarına rağmen kendilerine vahyolunmasıdır. İkincisi ise, insan oldukları için “şehirler halkındandırlar” yani diğer insanlar gibi şehirlerde yaşarlar. Gökte yaşamazlar!

Zaten öyle de olması gerekirdi. Çünkü insanlara melek peygamber gelseydi, müşrikler asıl buna itiraz ederlerdi. “İnsana, melekten peygamber olur mu?” derlerdi! Elbette insanın örnek alacağı elçinin, kendi içlerinden, kendileri gibi yiyen içen, çarşılarda dolaşan, evlenen, çoluk çocuk sahibi olan, sevinen, üzülen, acı çeken, yorulan, uyuyan ve bütün bunlara rağmen kendisine vahyedilenlere uyan, onu uygulayan ve insanlara o hakikatleri açıklayıp, pratiği ile örneklik teşkil eden biri olması gerekirdi. Rabbimiz de bu nedenle insana “insan peygamber“göndermiştir.

İbn-i Kesîr, bu Âyeti açıklarken şöyle demektedir:

“Yani onlar (peygamberler) sizin söylediğiniz gibi, semâ ehlinden değillerdi.” (Tefsîru’l Kur’âni’l Azîm, C: 2, S: 1066)

Yüce Allah, Peygamberimizi rasûl olarak gönderince, Arap müşrikleri, bunu kabullenmek istemediler. Allah’ın elçisi bir insan olamayacak kadar büyüktür dediler ve iman etmek istemediler.

Rabbimiz bu durumu şöyle ifade eder:

“Kendilerine hidâyet geldiği zaman insanları iman etmekten alıkoyan şey, onların ‘Allah bir insanı mı peygamber gönderdi?’ demeleri olmuştur.” (İsrâ: 94)

· ALLAH'IN SIFATLARINDAN BİRİNİ MAHLÛKÂTA BENZETMEK YA DA O SIFATI İNKÂR ETMEK KÜFÜRDÜR:

"Nuaym b. Hammâd el-Huzâî şöyle demiştir: Her kim, Allah'ı mahlûkâtına benzetirse kâfir olur. Kim, Allah'ın zâtını (kendisini) nitelediği şeyleri inkâr ederse kâfir olur. Çünkü Allah Teâlâ'nın ve O'nun Rasûlünün, Allah'ın zâtını niteledikleri şeylerde teşbîh (yaratılmışlara benzetme) yoktur." (Mecmûu'l Fetâvâ, C: 5, S: 263)

· KÂİNATIN HER ZERRESİNDE ALLAH'IN İLÂHLIĞINI İKRÂR VE TASDÎK EDEN VE HÂL VEYA KÂL DİLLERİYLE BUNA ŞEHÂDET EDEN KEVNÎ BİR KORO VARDIR...

CANLI-CANSIZ TÜM VARLIKLAR VE MÜ'MİN KULLAR SADECE ALLAH'A KULLUK EDEREK BU İMAN KOROSUNA KATILIRLAR.

İSTİSNÂSIZ OLARAK, EVRENİN HER PARÇASINDA İLÂHÎ İMZALAR VARDIR. HAYATTA, ALLAH'TAN GÂFİL OLUNMAYA SEBEP OLACAK BİR BOŞLUK YA DA ALLAH'A KULLUKTAN ÇIKILMASI KÂBİL BİR BOŞ ALAN/SAHA ASLA YOKTUR.

ALLAH LAFZA-İ CELÂL'İ ÜZERİNDE DÜŞÜNELİM.

Allah الله Lafza-i Celâlinden hemzeyi kaldırsanız للهlillâh (Allah için) olur, lâm'ı kaldırsanız له lehu (O'nun için) olur, ikinci lâm'ı da kaldırsanız ه (O) olur. Yani O, hep vardı, vardır... Ve bizi var edendir...

الله   < لله   < له   < ه / هو

Yani Allah hayatın tek ve gerçek hâkimidir. O'nu yarattığı evrenden dışlamak, O'nun sözünü geçersiz kılmak, O'nu yok saymak ve O'nsuz bir hayat yaşayarak huzur bulmak mümkün değildir. O'nu hesaba katmadan kurulan tüm hayaller boş hayallerdir; O'nsuz istikbâl projeleri başarısızlığa ve hüsrâna mahkûmdur.

O Allah ki, en güzel isimler O'nundur, hayatımız, ölümümüz ve tüm ibâdetlerimiz O'nun içindir. Emir O'nundur. Hüküm Allah'ındır. Göklerin ve yerin mülkü (tasarruf ve hâkimiyyeti) Allah içindir, Allah'a aittir.

Evrenin her bir zerresi bu hakikate şehâdet eder. Her kim, bir gerçekten yüz çevirse karşısına mutlaka başka bir gerçek çıkacaktır. İlâhî gerçeklerden kaçmak mümkün değildir. Çünkü Allah'ın vahyi, elçileri, fıtrat, akıl, fikir, duyu organlarının elde ettikleri veriler ve evrende her nereye başımızı çevirirsek ya da her ne üzerinde düşünürsek; onlar bizi Allah'a götürecektir. Her şey bize sadece Allah'a kul olmamız gerektiğini söyleyecektir; ya hâli ile ya da kâli ile. Hatta fıtratımızda bulunan İlâhî hakikatler, biz düşünürken bile içimizden duyulacak ve bize: 'Allah'a ibâdet et, senin O'ndan başka ilâhın yoktur' diyecektir. Bu Rahmânî sesler de, Rabbimizin bir lütfudur. Zira kulları ne kadar isyan ederlerse etsinler, onlara sonuna kadar zaman tanımakta, hemen cezalandırmamakta ve onları uyarmaya ecellerinin sonuna kadar devam etmektedir.

Demek oluyor ki; küfre sapan kimse, bütün Âyetlerden yüz çevirerek sayısız küfürler işleyerek küfür yoluna sapmaktadır. Yoksa hayatın her kademesinde Allah'a kulluk edilmesini söyleyen İlâhî işaret ve delilleri görmemezlikten gelmeden; onlara göz yummadan, kulak tıkamadan, kalbin kapısını kapatmadan, selim aklı ve fikri devre dışı bırakmadan bir kimsenin inkâr yoluna girmesi imkân hâricidir. Allah'ın, kâfirleri ebedî bir azap, gazap ve lanet ile cezalandırmasının nedenlerinden bir tanesi bu olsa gerek. Onlar, Allah'ın rahmet ve izni olarak hayatları boyunca karşılaştıkları hiçbir uyarıcıya ve delile iltifat etmeyerek Allah'ı ziyadesiyle gazaplandırmaktadırlar. Sanki 'hakiki ma'bûd' olarak hakikatte Allah yokmuş gibi davranmaktadırlar! Bu tutum, kendisini yaratan, yaşatan, sayısız nimetler ve rızık veren Rabbine karşı insanın büyük bir nankörlüğüdür! Allah, sadece kendisinin ma'bûdiyetini kabul etmeyenleri sonsuz bir cehennem azabı -suçlarına uygun bir ceza- ile azaplandırmaktadır. Ve inkâr edenleri böyle korkunç bir azabın beklediğini önceden bildirerek de, kullarını uyarmıştır. "Ben bilmiyordum", "niye önceden söylemedin" gibi bahane türünden sözlerin söylenmesine de imkân bırakmamıştır. Buna rağmen inkârcılık, olacak şey değildir! "Acaba Allah'ı nasıl râzı ederiz, O nelerden râzı olur, O'nun hâs kullarından nasıl olunur" diye düşünecek herkese de râzı olduğu şeyleri, emir ve yasakları cinsinden detaylı olarak bildirmiştir. Yani imtihan sorularını da cevaplarını da rahmeti sınırsız olan Yüce Rabbimiz önceden açıklamıştır. Hayat-memât meselesi değil; hidâyet-sapıklık, ebedî kurtuluş/başarı-ebedî hüsrân/kayıp meselesi olan böylesi bir konuda bilgisiz kalmayı ve sorumsuz davranmayı tercih etmek akıl kârı mıdır? Bunu geçici dünya iflâsları yaşamak gibi görmek ve umursamaz davranmak mümkün müdür? Böyle yapmak, âhiret şartlarında iflâs etmektir yani ebedî kaybediştir ki, telafisi asla yoktur! Yeni bir yaşam alanı ve iki farklı yer! Biri iyilerin bulunduğu cennet, diğeri ise kötülerin bulunacağı cehennem! Birinde rahmet, lütuf, kesintisiz ve sonsuz nimetler... Diğerinde ise azap, gazap, kesintisiz ve sonsuz azaplar, cezalar... İki meskende de artık ölüm yok! Dünyada iken en büyük azap olarak ölümü gören kâfirler belki de orada bir günde binlerce kez ölmeyi ve o korkunç azapların son bulmasını isteyecekler. Ama heyhât! Ölüm nerede? Ölüm de öldü! Artık ne mü'minler için ne de kâfirler için ölüm diye bir âkıbet var! Bir tarafta mutluluk, sevinç, şükür, hamd, zikir ve nimetler içinde bir hayat var. Diğerinde ise pişmanlık, hasret, üzüntü, keder, azap, feryat, karşılıklı atışmalar, birbirini suçlamalar, lanetleşme ve beddualar, bunun yanında azaplarının bir an olsun üzerlerinden kaldırılması için yalvarışlar var. Kâfirlerin başına bunun gelmesinin nedeni, ilâhlığı O'na yakıştıramamaları, O'nun isimlerini ve sıfatlarını birbirlerine verip dünyada iken ilâhlık sevdasında olmaları, âbid'liği değil, krallığı yeğlemeleri idi. Oysa göklerde ve yerde hakiki melik Allah'tır. Zira her şeyi O yaratmıştır. Mülkünde hükümran olması da O'nun hakkıdır. Tarih boyunca bunu Firavunlaşan krallar kabul etmeye yanaşmadıkları için hem kendileri cehenneme gitmişlerdir hem de kendilerine uyanları, beraberlerinde gittiklere yere götürmüşlerdir. Kendilerine tâbi olunduğu için, saptıran kimselere halk kitleleri cehennemde lanet edecek ve 'bizi siz saptırdınız' diye kızacak ve dünyada iken aralarında var gibi gözüken bağları ve dostlukları cehennemde son bulacaktır. Rabbimiz mahşerde kullarını topladığı zaman o saptırıcılara hitaben mahşer halkına şöyle buyuracak:

أنَا الْمَلِكُ أيْنَ مُلُوكُ الأرْضِ؟

"Ben Melik'im, yeryüzünün melikleri nerede?" diye hitap edecektir. (Buhârî, Rikâk, 44)

"Rahmân ve Rahîm Allah’ın adıyla. Hamd, Âlemlerin Rabbi, Rahmân, Rahîm ve Din gününün mâliki (meliki) olan Allah’adır. Yalnız Sana ibâdet eder ve ancak Senden yardım isteriz. Bizi dosdoğru yola ilet; kendilerine nimet verdiklerinin yoluna, gazaba uğrayanların ve sapmışlarınkine değil." (Fâtiha: 1-7)

· GÖK KUBBENİN ALTINDA KUR’ÂN’DAN SONRA EN SAHÎH KİTAPLAR BUHÂRÎ VE MÜSLİM’DİR:

İbn-i Teymiyye rahımehullâh şöyle demektedir:

وأما كتب الحديث المعروفة مثل: البخاري ومسلم، فليس تحت أديم السماء كتاب أصح من البخاري ومسلم بعد القرآن

"Buhârî ve Müslim gibi meşhûr Hadîs kitaplarına gelince; gök kubbenin altında Kur’ân'dan sonra, Buhârî ve Müslim’den daha sahîh bir kitap yoktur.” (Mecmûu’l Fetâvâ, C: 18, S: 74)

"İmam Şâfiî şöyle demiştir: 'Allah'ın Kitâbından sonra en sahih kitap, İmam Mâlik'in Muvatta'ıdır.' Hadîs âlimleri, onda bulunan bütün Hadîslerin, İmam Mâlik ve onun görüşünde olanlara göre sahih olduğunda ittifak etmişlerdir." (Hüccetullâhi'l Bâliğa, Şah Veliyyullah ed-Dehlevî, İz Yayıncılık, Tercüme: Mehmet Erdoğan, C: 1, S: 491)

Not: İmam Şâfiî, bu sözünü İmam Buhârî'nin eserini te'lîf etmesinden önce söylemiştir.

"Muhaddisler, Sahîhayn (Buhârî ve Müslim)'de bulunan muttasıl, merfû' bütün Hadîslerin kesinlikle sahih olduğunda, bu iki kitapta yer alan Hadîslerin müelliflerinden bize kadar ulaşmasının tevâtür yoluyla olduğunda, onları kâle almayan kimsenin doğru yoldan sapmış bid'atçi olduğunda müttefiktirler." (Hüccetullâhi'l Bâliğa, Şah Veliyyullah ed-Dehlevî, İz Yayıncılık, Tercüme: Mehmet Erdoğan, C: 1, S: 493)

· BÜYÜK CİHÂD’DAN KÜÇÜK CİHÂD’A DÖNDÜK!

Şeyhu'l-İslâm İbn-i Teymiyye rahımehullâh: "Bazılarının, Peygamberin Tebük gazvesinden (dönerken): 'Küçük cihâddan büyük cihâda döndük' buyurdu, diye rivâyet ettikleri Hadîs'e gelince; bunun aslı yoktur ve Peygamberin söz ve fiillerini bilen Hadîs ehlinden hiç kimse bu Hadîsi rivâyet etmemiştir." (Mecmûu'l Fetâvâ, C: 11, S: 197)

· HİCR SÛRESİNİN 92 VE 93. ÂYETLERİ, HERKESİN, KELİME-İ TEVHÎD'İ KABUL EDİP ETMEDİKLERİNDEN DOLAYI SORGUYA ÇEKİLECEKLERİNİ BİLDİRMEKTEDİR: